اگه هر جايي و هرزم، بنده ي خدا كه هستم

اون خودش بنده نوازه،گر چه من چشمامو بستم

گر چه من غرق گناهم،جرم من ظلم به نفسه

با خودت گفتي چرا من،مي زنم تو كوچه پرسه

اينا بازي زمونست،كلك يه لقمه نونه

كي بدش مياد هميشه،سر زندگيش بمونه

اونا كه گنا ما رو،ميكنن گناه قابيل

كي شده گشنه بخوابن،با مجود صد تا فاميل

تا به حال شده كه عطر،دود دودكش كبابي

بپيچه توي مشامت،اما شب گشنه بخوابي

از جلو كبابي رد شي،ببيني پولي نداري

حسرت چلو كبابو،به دل بچه ات بزاري

خيلي ها فكر ميكنن من،يه هوس بازم و هرزه

اما گاهي شرف من،به يه عده اي مي ارزه

اين درسته كه گنه كار،بي هيا و تن فروشم

اما نه دشمن مردم،نه ديگه وطن فروشم

هر كي ميفهمه كه تنهام،تو سرش يه فكر شومه

حتي اون كسي كه فكرش،تو حلال و تو حرومه

نيت خيري نديدم،از كسي جز نظر بد

آره جامعه برا من،اين حقارت رقم زد

كار من روي هوس نيست،خدا اينو خوب ميدونه

اين روزا كه حتي مردم،واسه نون شب ميمونه

آره قلب من هرزه،شده تبر آرزوهام

مردم از حسرت دستي،كه بشينه روي موهام

منم آدمم مي فهمم،لذت يه جمع گرم

تكيه گاهي مثل همسر،كيف رختخواب نرم

هر كي هر جوري دلش خواست،به دل پر نام من تاخت

خدا لعنت كنه اون رو ،كه منو به اون روز انداخت

ادامه شعر از زبان سوم شخصه :

كاش به جاي پول لذت صدقه بهش ميدادن

اگه خوب نگاه كنيم ما،از اين آدما زيادن

چرا اسم هرزه بايد روي اين بيچاره باشه

اگه دستشو بگيريم،خوب ميشه اون از خداشه

اوني كه ميره سراغش،همون اندازه حقيره

اون يكي غرق تجمل،اما اين يكي فقيره

اين شعر براي استاد عزيزم هست و درد جامعه ي كثيفي كه اسمش رو

گذاشتن كمك .

هيچ گربه اي محض رضاي خدا موش نميگيره

سرود غم دارد ،هوای بارانی

از این من تنها بگو چه می دانی؟

مرا و شعرم را نکرده ای باور

چه بی تفاوت ،باز، ترانه می خوانی!

به خنده می گویی:"دوباره خواهم رفت"

به گریه می گویم:"چرا نمی مانی؟"

ستاره می چیدم،تمام شب دیشب

به راه چشمانت کنم چراغانی

ببند چترت را.ببین چه خیسم من

بشویم از تن،گرد،به چشم بارانی

صدای پاهایت چرا نمی آید؟

چه طعنه ها دارد سکوت طولانی

سقوط زردم را ندیده ای آیا؟

تو از خزان و برگ چه قصه می خوانی؟

ز چشمه ی چشمم این آخرین قطره

که نقطه ای شاید برای پایانی

مایی که به قول خویش با احساسیم

نسبت به نبود و بود خود حساسیم

دیدید که آخرش هدایت نشدیم

تا این همه "بـوف کـور" را بشناسیم

همیشه روی کاغذت مرا سیاه می کشی

و باغ را تو خالی از گل و گیاه می کشی

ببین حضور کودکی که ناشیانه با قلم

گل و درخت و خانه را به اشتباه می کشی

مگر چقدر فاصله میان ماست این چنین

مرا سوار خسته ای میان راه می کشی

برای من که مانده ام میان دشت حادثه

شبی سیاه و سرد را بدون ماه می کشی

بیا و بامداد من برایم آسمان بکش

اگر چه در کنار آن مرا سیاه می کشی

نمی شویم گناهان شما را

                               همه گم کرده ایم اینجا خدا را

بیـائید از دل آتـش در آریم

                                 تبـر بر دوش ابـراهیم هـا را

و عشق دیگر نا امید شده بود

که ناگهان صدائی سالخورده گفت :

" بیا عشق ، من تو را خواهم برد "

 داستانی را که می خواهم برایتان نقل کنم درباره ی سربازی

 است که پس از جنگ ویتنام می خواست به خانه ی خود باز گردد.

سرباز قبل از اینکه به خانه برسد،از نیویورک با پدر و مادرش

تماس گرفت و گفت :"پدر و مادر عزیزم،جنگ تمام شده و من

می خواهم به خانه باز گردم،ولی خواهشی از شما دارم .رفیقی

دارم که می خواهم او را با خود به خانه بیاورم."

پدر و مادر او در پاسخ گفتند:"ما با کمال میل مشتاقیم که او را ببینیم."

پسر ادامه داد:"ولی موضوعی است که باید در مورد او بدانید،

او در جنگ به شدت آسیب دیده و در اثر برخورد به مین یک

دست و یک پای خود را از دست داده است و جایی برای رفتن

ندارد و من می خواهم که اجازه دهید او با ما زندگی کند ."

پدرش گفت:"پسر عزیزم،متاسفیم که این مشکل برای

دوست تو به وجود آمده است.ما کمک می کنیم تا او جایی

 برای زندگی در شهر پیدا کند."

پسر گفت :" نه،من می خواهم که او در منزل ما زنگی کند."

آنها در جواب گفتند:"نه،فردی با این شرایط موجب دردسر

ما خواهد بود.ما فقط مسئول زندگی خودمان هستیم و اجازه

نمی دهیم او آرامش زندگی ما را به هم بزند.بهتر است به خانه

باز گردی و او را فراموش کنی."

در این هنگام پسر با ناراحتی تلفن را قطع کرد و پدر و مادر او

دیگر چیزی نشنیدند.

چند روز بعد پلیس نیویورک به خانواده پسر اطلاع داد که

فرزندشان در سانحه ی سقوط از یک ساختمان بلند جان باخته و

آنها مشکوک به خودکشی هستند.

پدر و مادر او آشفته و سراسیمه به طرف نیویورک پرواز کردند

و برای شناسایی جسد پسرشان به پزشکی قانونی مراجعه

کردند.

با دیدن جسد،قلب پدر و مادر از حرکت ایستاد.پسر آنها

یک دست و پا داشت!

پول زیادی ندارم

برای همین به آزادی نمی رسم

نگهدار آقا !

انقلاب پیاده می شوم

این شعر و شعر قبلی برای یک از دوستای خوب من هست

عشق در قلب من حاضر است

                                       باور نداری حاضر غایب کن

تویی که معلم مایی

                                      چرا

                                        همیشه غیبت می کنی

تو آن مرداب مغروری که روزی برکه ای بودی

غرورت دور میدارد ز تو لبخند ماهی را

یک روز ...

با یک روز چه کار میتوان کرد...

خدا گفت :

آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند ،

گویی که هزار سال زیسته است و

آن که امروزش را در نمی یابد ،

هزار سال هم به کارش نمی آید.

آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت

حالا برو و زندگی کن.

سلام دوستای گلم

من چون نمیتونم بنویسم این عکس رو گذاشتم ولنتاین همه مبارک

ای مردم آخرش به خدا زنگ می زند

این عصر آهنی شما زنگ می زند

آخر چقدر فتنه و بلوا چقدر درد

دیگر نمی شود به کسی اعتماد کرد

عمری است ما اسیر یک آهن قراضه ایم

هر روز هم مسبب یک درد تازه ایم

ما دل از این دو روزه ی دنیا نمی کنیم

دائم به دور باور خود پیله می تنیم

دیگر به سینه سنگ خدا را زدن بس است

خود را به جای روح خدا جا زدن بس است

ما طاقت شنیدن حق را نداشتیم

هی چوب لای چرخ حقیقت گذاشتیم

ما مثل یک ستاره به شب تن سپرده ایم

یا مثل یک مریض به تب تن سپرده ایم

وقتی که عشق سمت فنا و زوال رفت

احساس ناب آینه زیر سوال رفت

این می شود دلسیری یک روزگار پست

از اولش رول به این شکل بود و هست

غمت را بزرگ دید دلم بس که تنگ شد

نگنجد دگر به تنگ که ماهی نهنگ شد

باید استاد و فرود آمد

                         بر آستان دری که کوبه ندارد

چرا که اگر به گاه آمده باشی

                                         دربان به انتظار توست و

اگر بیگاه

                                        به در کوفتنت پاسخی نمی آید

کوتاه است در

                                        پس آن به که فروتن باشی

هر دم در این دیار دلی سنگ می شود

آزاده ای به حیله گرفتار ننگ می شود

منصور دیگری به دار آونگ می شود

"گاهی که بین اشک و قلم جنگ می شود"

" پیـراهن غـزل به تنم تنـگ می شود "

راهـی نبـرد به جـائی گـر زبـان

عشقی که دانه ی این گشت و دام آن

دلهـا اسیـر آبی و رنگ و لب و دهان

" این روز ها که نان شده ایمان مردمان"

"هر گوشه ی پای عاطفه ها لنگ می شود"

همپـای عشق همنفس نور می شوم

بی طالع فـروغ رخت کـور می شوم

نزد سلیمان عشق تو چون مور می شوم

"هر وقت ذره ای ز خودم دور می شوم"

"احساس می کنم که دلت سنگ می شود"

از دست برفت اگـر آئیـن گفتگو

هم لنگ گشت کنون پای جستجو

دیگر ز عشق بـا هر انجـمن نگـو

"با این هجوم آینـه های دروغگـو"

"گاهی دلم برای خودم تنگ می شود"

دینـدار !  ولی کفر مسلم بودند

ما از علی و عدل علی می گفتیم

غافل که جماعت ابن ملجم بودند

پشه

پشه ی کوچک

و شبها نیش پشه

و فریاد و فرار پشه

و تا صبح بیدار ازدست پشه

مگر خون آدم چقدر خوشمزه است

که جنگ هنوز ادامه دارد ؟

قبلا هم خر شده بود

یک اشتباه را دو بار تکرار کرد

این از خریت هم بدتر بود

پشمان بود و خسته

اما دیگر پری ای وجود نداشت

پینوکیو آدم شده بود !

غـافل از واقعـه روز حسابت  نكند

اي كه دم ميزني از عشق حسين بن علي

آنچنان باش كه ارباب جوابت نكند

رفيق راهي و از نيمه راه مي گو يي

                                         وداع با من بي تكيـه گاه مي گويي

ميان اين همه آدم، ميان اين همه اسم

                                        هميشه اسم مرا ! اشتباه مي گويي

به  اعتبـار  چه  آييـنه اي عزيز  دلم

                                    به هر كه مي رسي از اشك و آه مي گويي

دلم به نيم نگاهي خوش است اما تو

                                      به اين ملامت  سنگين ، نگاه  مي گويي

هنوز حوصله ي عشق در رگم جاريست

                                     نمرده ام كه غمت را  به  چاه مي گويي 

شادی عجیب نیست که با غم یکی شده است

                           وقتی که کار خنجر و مرهم یکی شده است

یک چشم سهم خنده و یک چشم نذر اشک

                            آری دوباره  عید و  محرم یکی شده  است

بر شاخ  سبز  و  آتش  نارنج  را  ببین !

                            ـباور نکن، بهشت و جهنم یکی شده است

مثل  دو  خط  که رمز  تلاقی  جدایی  است

                          روز  و  شبم ، تولد و  مرگم  یکی شده است

فرقی  میان حیله ی  گرگ و  شغال  نیست

                          وقتی که چاه یوسف و رستم یکی شده است

تنها نی شوکران و شکر....ها ! نه عقل و عشق

                          در چشم من که عالم  و  آدم یکی شده است

عشق !ـ ای دوای فاصله ! "درد" است درد من

                         خوشحال از این نباش که دردم یکی شده است

دیشب نمازم قضا شد ،شوق دعایی نماندست

 گویی که کافر شدم باز ،در دل خدایی نماندست

بغضی گلوی شبم را هی می فشارد دوباره

اینجا چه سخت است بودن ،دیگر هوایی نماندست

ای واژه هایم که لالید ! اینک خجالت ندارد

حلا شبیه شمایم وقتی صدایی نماندست

شکل گناه خودم را من می شناسم بمانید

سرشار از اعتراضم ،جای ریایی نماندست

آبی به رویم بپاشید شاید خودم را بیابم

گشتم تمام خودم را ،دیگر که جایی نماندست

هر چند حرفم زیاد است ،ماندم چگونه بگویم

تغییر دلتنگی ام را وقتی که نایی نماندست

تو رو جون هر چی عشقه

ز دو رنگی ها جدا شو

تو یه عشق اسمونی

مث سایه ی خدا شو

مرهمی بزار رو زخمم

تو برای قلب خستم

پر کشیدم زیر بارون

با پر و بال شکستم

می سوزم به پای عشقت

مثل شمع رو به خاموش

گریمو ساده نگیری

نکن اشکامو فراموش

سوغات ترانه ی من

عشق آهنگ چشاته

تو بخون ترانه هامو

ناجیشون فقط صداته

توی این شب جدایی

رنگ گلدونها پریده

رفتن دلتنگی هامون

خطی تا خدا کشیده

نبسته ام به کس دل،نبسته کس به من دل

چو تخته پاره بر موج ، رها ، رها ، رها من

نه قوتی به پایم ، نه همتی به رایم

در این قضای محتوم ، فنا ، فنا ، فنا من

چه شد که دل بریدی ، قرار ما ربودی

اجابت از تو خواهم ، برای هر دعا من

ز دیده خون فشانم ، نهان شده نشانم

به هر دو عالم از عشق ، کشیده ام جفا من

چو دیده را گشودم ، نظر به تو نمودم

به صبر در کشیدم ، ز درد ها شفا من

کبوتران به پرواز ، روان به سویت ای ناز

چو بال و پر ندارم ، فتاده در قفا من

شب از تو بود و مستی ، شراب خود پرستی

کشیدی و ندیدی ، فتاده در بلا من

کنار من نشستی ، شبی که دل نبستی

ز جمع شمع و شاهد ، جدا ، جدا ، جدا من

هیچکس نتوانست باورم کند که دیگر نیستی

هیچکس نتوانست عطر یادت را در من بشوید

هیچکس نتوانست مثل تو عاشق باشد

من هر شب کنارت خواهم بود

با عطر موهایت

با گرمای نفست

در کنار تو

تویی

که

هیچکس

را یارای دیدنش نیست.

شب سياه بي ماه بغض ستاره با من

دور شدي از من و دل رفتن و موندن از تو

به امتداد جاده چشماي خيره با من   

تو سرزمين قصه پريا و دريا از تو     

ديو سپيد و كشتن شمشير و نيزه با من

بهار و ابر و بارون نواي ناودون از تو  

خشكي شوره زار و كوير تشنه با من

لحظه ي با تو بودن شعر و ترانه از تو 

براي از تو گفتن سكوت واژه با من

دشت و درخت و دريا هواي تازه از تو  

دلم گرفته اي دوست هواي گريه با من